Terwijl we genieten van een betoverend mooi wandeling in de Franse Alpen voel ik me nederig en klein.
Samen met m’n dochter besluit ik mijn zus in een Frans Alpen dorp te verrassen met een bezoek. En verrast zijn ze zeker. Heerlijk dat we dit kunnen doen en samen tijd door kunnen brengen. Wanneer we de volgende ochtend wakker worden is de lucht stralend blauw en stijgt de temperatuur al snel tot boven de 10 graden. We worden door mij zwager uitgenodigd voor een ‘randonnee’ dus trekken we onze ski kleding en – laarzen aan en stappen in de auto. Na ongeveer een half uurtje staan we boven op de piste waar we een jaar of 15 geleden ooit voor het eerst kennis maakte met het fenomeen wintersport. Deze piste heeft uitzicht op de Mont Blanc en ik kan je vertellen dat het oogverblindend mooi is.
We lopen over de piste om iets verder op een ‘schep slee’ (in het frans ‘luge’) naar beneden te glijden, ik voel direct weer het enthousiasme als van een kind – heerlijk! Wanneer we bij Lac Vert (groene meer) aankomen begint het klimmen, sommige stukken nog steiler dan de vorige maar praktisch continue gaan we omhoog. Als je me wat beter kent dan weet je dat ik omhoog leuker vind dan naar beneden en begin dan ook in een pittig tempo dat langzaam maar zeker terug loopt. Ik besluit om mijn zwager en tour guide op de voet te volgen. Stijl omhoog met prachtige uitzichten en af en toe langs diepe afgronden. Alsmaar door de sneeuw waar we af en toe tot over onze knie in wegzakken.
Rijkdom
Ik voel me rijk, dat ik hier mag zijn en dit kan doen. Omdat mijn gezondheid ’t toelaat en ik de uitdaging aan ga. Ik voel me trots op mezelf terwijl we een gemêleerd gezelschap 70 plussers passeren, ze vragen ons verbaasd waarom we geen wandelstokken mee hebben en concluderen dat wij ook nog jong zijn. Ha! Te leuk toch! En tegelijkertijd stemt deze groep me nederig, op die leeftijd een berg op wandelen door de sneeuw. Een aantal op sneeuwschoenen/ Raquettes, anderen te voet of zelfs op tourski’s. Zie ik mezelf dat op die leeftijd ook nog doen?
We zijn in ons platte landje totaal niet ingesteld op de intensiteit van de bergen. Iedere keer als ik uit het raam kijk, in de auto stap of door een stadje loop verbaas ik me over de betoverende uitzichten en het perspectief die ze mij bieden.
Over die uitzichten
De zon schijnt vol op ons en weerkaatst in de dikke sneeuwlaag, terwijl we een pad volgen van mensen die ons voor zijn gegaan. Overal waar ik kijk zie ik hoge bergen, terwijl we zelf op ongeveer 1600 meter hoogte lopen. Ik voel me immens klein, ’t stemt me nederig. Verwonderd realiseer ik me dat wij mensen de wereld wel even denken te managen, vernietigen (in ’t huidige oorlogsklimaat) of juist te moeten redden, het is vanuit dit perspectief hier op de berg echt lachwekkend. Zet de huidige ‘wereldleiders’ eens alleen hier op de berg ,zonder stokken 😜 Hoe groot voelen ze zich dan?
Laten wij de natuur en haar immense omvang bewonderen en haar levenskracht erkennen. Zij is al eeuwen volledig in beweging, op atomisch niveau grijpt alles perfect in elkaar en wij… Wij zijn slechts passanten, klein en nietig in dit geheel, en het beste wat wij in mijn ogen kunnen doen is met respect zorgen voor onszelf, voor elkaar en voor onze omgeving. Stem je af op jouw unieke energie en purpose, dat is een vertaling van jouw plek in dit leven.
