cacao ceremonie

Cacao ceremonie

Vorige week woensdag reden we nieuwsgierig en enigszins gespannen naar Avalon in Schoorl. We gingen onze eerste cacao ceremonie beleven. Ongeveer een maand eerder zag ik een bericht van Marije van der Stelt voorbij komen. Ze schreef dat er nog een paar plekjes vrij waren bij de ceremonie die zij organiseerde omtrent het thema loslaten. Ik wist direct dat ik hier onderdeel van uit wilde maken en stuurde haar een bericht.

En nu waren we, Angela en ik, dus onderweg. We kwamen aan op de prachtige locatie in Schoorl, waar wij beiden nog niet eerder van hadden gehoord, en parkeerde de auto voor de stallen onder de stralende volle maan. Op onze regenlaarzen liepen we een stukje door het weiland achter Marije aan naar de prachtige yurt, waar de haard al brandde. We namen plaats op matrassen die rondom de buitenzijde in een lagen en dronken een kop thee in afwachting van…

Shaz and the medicine man

In het midden van de yurt stalde Henry, ‘the medicine man’, zorgvuldig zijn ceremoniële attributen uit. Later mochten we allemaal een kaarsje aansteken en onze persoonlijke intentie voor deze ceremonie hardop uitspreken. Prachtige hoe al deze thema’s samenkomen. De verbinding was in deze setting zo intens voelbaar.

Nadat Marije deelde waarom ze deze prachtige avond had georganiseerd en wat het voor haar betekende, deelde ze glaasjes met de warme cacao rond. Onder begeleiding van de muziek en zang van Sharon en Henry dronken we de dikke pure cacao. De emoties zitten al een aantal dagen hoog bij me en de tranen stromen al snel stilletjes over mijn wangen. Ik heb genoeg los te laten en mag me overgeven aan het moment. Zowel in het moment als in mijn leven.

I am Amazing, I’m Fantastic, I’m Gorgeous and Wonderful

Verbinden vanuit mijn hart.

We lieten ons meevoeren door de cacao, de muziek en de prachtige setting. Leefde met elkaar mee, keken elkaar diep in de ogen, dansden en zongen vol overgave met en voor elkaar. Opeens voelde ik dat ook ik voor de groep wilde staan en zong vol overgave; I am amazing, I’m fantastic, I’m gorgeous and wonderful.

Ik schrok van mezelf en even snel als ik me open stelde, klapte ik weer dicht. Mag ik wel zoveel ruimte innemen? Een thema dat mij kleinhoudt. En terwijl ik me dit afvraag, zoek ik naar een aanleiding. Wie heeft me dit verteld of geleerd? Ik probeer ook dit los te laten, het maakt niet uit waar het vandaan komt. Het gaat erom wat ik er nu mee doe, laat ik het of kies ik er bewust voor om mijn ruimte in te nemen. Altijd vanuit liefde en respect voor mezelf en de ander.

Mijn nieuwe weg.

Nadat we de avond afsloten stapte we de yurt uit het maanlicht in. Wat een betoverende avond, waarin verbinding centraal stond en onvermijdelijk voelbaar was. Voor mij is het al jaren voelbaar hoezeer we allemaal met elkaar verbonden zijn en gaande weg voel ik steeds sterker dat het begint met de verbinding met mezelf.

Wanneer jij jezelf volledig accepteert en voelt hoe alles wat jou (vrij) gemakkelijk afgaat, jouw talenten zijn. En deze gaat koesteren. Dan ben je automatisch van zo’n enorme meerwaarde. Alles zit al in jou, misschien ben je afgeleid en zie of herken je het niet helemaal meer. Maar het zit allemaal in je, durf jij jouw ruimte in te nemen?

Hier wil ik iets mee en eigenlijk doe ik dit al heel lang. Ik ben hier om jou te laten voelen hoe we samen sterker staan. Dus ben jij het overzicht kwijt, weet je moeiteloos de boel draaiende te houden thuis, op het werk en in de familie. Maar weet je niet meer zo goed waar jij in het geheel past, mail me. Dan gaan we vrijblijvend in gesprek.

Verantwoordelijk - IAMMOZI

Wie is verantwoordelijk voor wie?

Ik ambieer geen politieke carrière maar wil me toch eens uitspreken over mijn visie op de huidige problematiek in de samenleving. Want zeg nou eens; wie is nu eigenlijk verantwoordelijk voor wie?

Wie je ook aanspreekt, ze begrijpen je maar … ik ben ook afhankelijk van …. Het maakt niet uit waar je kijkt, het zit in bedrijven, schoolsystemen, overheid, in de gezondheidszorg en je ziet het op het nieuws in alles wat zich aandient. We wijzen allemaal naar een ander, van burgers tot de minister president. We hebben onszelf compleet afhankelijk, en daarmee medeplicht, laten maken aan het ontstaan van deze problemen.

Ga je eigen verantwoording dragen.

Zolang het mij niet raakt zit het me wel goed of in mijn eentje kan ik er niets aan veranderen. Hele bekende en herkenbare uitspraken, I’ve been there en weet zeker dat ik hier nog winst kan behalen.

Onderzoek eens voor jezelf wie er uiteindelijk verantwoordelijk is. Alles is terug te brengen naar ik, ieder voor zichzelf. Maar we zijn zo lui geworden of gemaakt, we willen alles en liefst voor zo weinig mogelijk. Al onze systemen zijn daarom ingericht op welvaart. Dat synoniem staat voor zo goedkoop mogelijk inkopen en met zoveel mogelijk marge verkopen. 

Dus de producent kiest wat hij inkoopt op basis van marge en laat die door ons betalen. Maar wie kiest om zaken te doen met deze producent? Juist! Dat zijn jij en ik, wij kiezen partij met iedere uitgave die we doen. En gaan daarmee helemaal voorbij aan mens en natuur. Waarom eigenlijk?

We willen allemaal veel voor weinig en creëren onze eigen ondergang. 

*Klik hier voor uitleg van Kees Klomp, lector aan de Hogeschool van Rotterdam en schrijver van het boek; Betekenis economie. Onlangs heb ik een lezing van hem bijgewoond in Egmond aan zee. En dat heeft een diepe indruk bij me achtergelaten, hij formuleert zo helder wat ik heel sterk voel en de afgelopen 5 jaar met IAMMOZI probeer neer te zetten.

Wat heb je nodig?

U vraagt wij draaien. Deze uitspraak is volgens mij achterhaald, tegenwoordig is het;

Wij presenteren het dus jij wilt het. Televisie en internet lenen zich bij uitstek om jou te programmeren, ze laten je letterlijk zien wat je nodig hebt.

Sta op voor jezelf.

Heb het lef om de verantwoording voor jouw eigen leven dragen. Word je bewust van de gevolgen van jouw keuzes en hier eigenaarschap voor te tonen? Dit is redelijk eenvoudig, sta stil bij de prijs en herkomst van producten. Klopt dat gevoelsmatig wel of niet? Dat is aan jou om te beoordelen, luister naar jouw interne kompas. Want het is jouw verantwoording.

Tot slot! We zijn geen slachtoffer, we kiezen ervoor om slachtoffer te zijn van een situatie of niet. Wat kies jij?

Wil jij leren hoe je jouw interne kompas in kunt zetten in het dagelijks leven, plan een GRATIS afspraak in.

Intuïtie - IAMMOZI

Van doelloosheid naar vertrouwen op intuïtie.

Vorige week schreef ik over mijn gevoel van doelloosheid. Wat kom ik hier in vredesnaam doen? Dit gevoel wijst me de weg naar mijn intuïtie, mijn unieke en sterkst ontwikkelde gave.

Ons unieke talent.

Tot in mijn tenen voel ik hoe we allemaal met elkaar verbonden zijn, alles met elkaar verbonden is en dat in onze ‘uniqueness‘ de magie zit om het geheel tot een hoger plan te brengen. Ondertussen worden we allemaal hetzelfde pad in geleid en streven we allemaal nagenoeg hetzelfde na. We moeten mee in het systeem want dat maakt ons beheersbaar en als je daar om wat voor reden dan ook niet in past krijg je een etiketje. Dat zou helpend zijn. Helpend voor wie? De ontvanger van het etiket of voor het functioneren van het systeem? Laten we daar een ander keer verder op in gaan.

Waarom voldoen aan ‘het normaal’ en wie bepaald die norm?

Wat zou er gebeuren als we gaan staan voor uniek zijn wie je bent. We naar binnen gaan, voelen en durven aankijken wat ieders eigen talent is en dat in elkaar aanmoedigen? Waarschijnlijk zie je niet waar het je gaat brengen of voel je er zelf (nog) bezwaren bij. Wanneer je dat, vaak de projectie van anderen, los kunt laten zul je gelukkig zijn omdat je doet wat bij je past en waar je blij van wordt. Het is wie je bent in dat moment en hoeft jezelf niet langer op de achterbank te parkeer zodat je een acceptabele een rol aan kunt nemen.

I AM BECAUSE YOU ARE

Ubuntu

Knetter sterke intuïtie.

Voor mezelf speelt zich momenteel het volgende af. Ik word me terdege bewust van het feit dat mijn unieke gave in dit leven, mijn knetter sterke intuïtie (aldus Suzan Broersen) is. Dat vond ik lastig. Want dat is niet meetbaar, te controleren of te sturen. Heb ook nooit geleerd dat je hierop kunt of zelfs mag vertrouwen.

Zolang ik me kan herinneren heb ik ingevingen. Woorden die zich opeens en zonder aankondiging aandienen in mijn hoofd. Ze leiden me compleet af van hetgeen er gebeurt. Zodanig dat ik letterlijk niet meer hoor wat er gezegd wordt, op de één of andere manier ik moet iets met hetgeen zich in op dat moment aandient.

Hier heb ik mezelf best lang op veroordeeld, vond dat ik totaal ongeïnteresseerd was en nam mezelf dat kwalijk. In die momenten wil ik wel luisteren, het lukt gewoonweg niet. 

Waarom hoor ik dit? Moet ik het delen, hardop uitspreken of overdenken?

Deelde ik deze ingevingen in het verleden dan kreeg ik veelvuldig de zogenaamde deksel op mijn neus. Omdat ik niet om kon gaan met de reacties. Het voelde als een persoonlijk aanval en had het gevoel mezelf en mijn uitspraak te moeten verdedigen en een rationeel standpunt in te moeten nemen. Hoe doe je dat met iets wat je letterlijk wordt ingegeven en dus niet perse rationeel uit te leggen is?

Tegenwoordig voel ik wat het met me doet en of en hoe ik het mag uitspreken. Nu ik weet dat het zich niet doelloos aandient spreek ik het steeds vaker uit. Wat dat vervolgens bij jou teweeg brengt zegt alles over het proces dat zich in jouw binnen wereld afspeelt. Laat dat nou waarschijnlijk de reden zijn dat ik deze ingevingen door krijg. 😊

Totaal vertrouwen hebben in het moment.

De enige manier waarop ik hiermee kan werken en dit in kan inzetten for the ‘highest good of all’ is door te vertrouwen. Helemaal in het nu te leven en mijn intuïtie te volgen.

Wil je ondervinden hoe dit werkt? Maak een afspraak met me, gaan we gezellig in gesprek. Dat kan via zoom, tijdens een wandeling of met een kop koffie of thee. Mail me.

Alle wijsheid zit in ons, daar is niets doelloos aan.
Doelloos - IAMMOZI

Een doelloos leven.

Zoals iedere donderdag schoof ik vanmorgen bij Angela aan in de keuken. Onze dagen beginnen meestal met de vraag; hoe gaat het, zit je lekker in je energie? “Mijn emoties zitten hoog”; vertel ik. Terwijl ik gister een top dag heb gehad. Snap je toch niets van.

“Het Gene Key traject dat ik volg en de behandeling bij de kinesioloog afgelopen dinsdag sluiten naadloos op elkaar aan”; ga ik verder.  De schaduw kant van de Gene Key die we in module 2 behandelen en hetgeen me niet meer dient en mijn creativiteit blokkeert (testte Irma, de kinesioloog) blijkt exact hetzelfde te zijn. Nog voor ik het woord over mijn lippen kan krijgen beginnen de eerste tranen over mijn wangen te stromen.

Doelloosheid.

Dat zit me dwars, maakt me onrustig en frustreert. Ik vind het leven zoals wij het leven oprecht doelloos. Opstaan, eten, werken, leuke dingen, repeat. We rennen als gekken, roepen meermaals per dag hoe druk we het hebben en zijn daar nog trots op ook. Waarom doen we dit? Is dit wat leven is? Doelloos toch eigenlijk of zie jij het anders?

Klinkt het zwaar op de hand? Maak je geen zorgen, ik ben verre van depressief. Ik heb blijkbaar een heel eigen kijk op de wereld, wat deugt en wat in mijn ogen totaal onlogisch is. En dat is best veel. Iets wat ik mijn hele leven al heb, alleen is dat niet gepast en heb ik mezelf destijds, na vele vormen van afwijzing, een soort zwijgplicht opgelegd.

Tijd om te gaan vertrouwen op mezelf.

De remedie is voor mij om volledig in het nu te gaan leven. Vertrouwen op de respons die ik voel bij alles dat zich aandient en vooral doen waar ik energie van krijg en blij van wordt. Als Manifesting Generator verhoogt dit automatisch jouw frequentie. 

Tot op heden is het een uitdaging voor me. Begin dit jaar heb ik me voorgenomen en zo te gaan leven en het heeft me al enorm veel gebracht. Zoveel oude overtuigingen, wonden, littekens en emoties heb ik al los kunnen laten en zo kom ik steeds een stukje dichterbij mijzelf, de Monique zoals ze voorbestemd is te zijn. 

Volgende week ga ik verder in op dit gevoel wat ik al lang bij me draag.

Angst - IAMMOZI

Diepe angst voor jou.

Al enige tijd laat ik me om de week behandelen bij Enjoy your health. Een mooie reis die diepe lagen van conditionering en angsten bij me naar de oppervlakte haalt. Irma stelt vragen aan mijn onderbewustzijn en mijn lichaam geeft haar, door middel van spierreactie, feedback. Een proces dat heel duidelijk en eerlijk is en waar puzzelstukjes die al jaren door mijn hoofd dwarrelen opeens samenkomen tot een geheel.

‘Monique has left the building’

Afgelopen dinsdag uit bij een stuk waar mijn onderbewustzijn duidelijk niet mee wilde ‘dealen’. Tot drie keer toe sloeg ik op slot, zoals Irma dat noemde. Ik voelde dat ik letterlijk uit checkte, “Monique has left the building”. Het was direct duidelijk dat we een gevoelige plek opzochten.

Twee weken eerder had ik juist een heel ontspannen sessie gehad waar ik (eindelijk) bewust mijn denkhoofd gedag zei. Bewust koos ik ervoor niet langer alles te willen beredeneren. En juist leren vertrouwen op mijn gevoel. Een bewuste keuze die we creëren in samenwerking met het onbewuste. Het bracht me rust in mijn hoofd, maar een onrustig en stuurloos gevoel in mijn lichaam. Wat nu? Ik weet dat navigeren op mijn denken niet bij mij past, durf ik duidelijk niet te zakken in mijn gevoel. Angst houd me tegen, het lukt me niet. Ik kom er niet bij en voel veel weerstand.

Mijn lichaam weet wat er komen gaat. 

Met dit thema gingen we nu aan het werk. Vraag na vraag komen we steeds een laag dieper. Niet zonder slag of stoot dit keer, ik klap er meerdere keren uit. Waar wil ik niet naar kijken? De angst zit duidelijk heel diep. Waar bent ik zo bang voor? Vastberaden gaan we verder, emoties en angst lopen hoog op. Er vloeien flink wat tranen. Bijzonder genoeg voelde ik dat aan het begin van de dag al aankomen.

Angst voor jouw oordeel.

De grote trigger komt met hevige emotie naar buiten. Irma stelt me een vraag, ik weet – ik voel het antwoord, de emotie overmand me en ik kan bijna niet door mijn snikken heen spreken. Ik ben bang dat anderen me arrogant vinden. AU! Hier zit de pijn, dit gaat heel ver terug en is een thema in mijn leven. Wanneer ik doe waar ik blij van word en mijn flow volg, dan krijg ik deze beschuldiging. En die klinkt ongeveer zo.

  • Je denkt dat je beter bent dan de rest.
  • Je bent het lieverdje, dus jij hoeft er je best niet voor te doen.
  • Kapsones w…
  • Je denkt alleen aan jezelf, egoïst.
  • Je kunt het zelf toch allemaal zo goed.
  • Jij bent zó sterk, hebt toch niemand nodig.
  • Jij luistert toch niet.

Een opsomming van stemmen uit het verleden die me parten speelden en weghielden bij mijn authentieke zelf. 

Vanmorgen las ik de volgende tekst in De kracht van het NU, van Eckhart Tolle;

Zolang een deel van je zelfgevoel verbonden is met je emotionele pijn, blijf je bij elke poging om die pijn te genezen onbewust geneigd je daartegen te verzetten en die te saboteren. En waarom? Heel eenvoudig omdat je jezelf intact wilt houden en de pijn een essentieel onderdeel van jezelf is geworden.Het is een onbewust proces en de enige manier om het te overwinnen is om het bewust te maken. Het inzicht dat je aan je pijn gehecht bent of bent geweest kan heel schokkend zijn. Op het moment dat je het inziet, is de band verbroken.

Van jezelf houden.

Het is tijd om oprecht van mezelf te houden, om dat volledig te gaan voelen, ervaren, inzetten en leven. Weten doe ik het al, nu ga ik het van binnen naar buiten leven.

Van binnen naar buiten - IAMMOZI

VAN BINNEN NAAR BUITEN

Deze woorden vormen inmiddels een leidraad in mijn leven. In gesprekken of terwijl ik een situatie observeer komen de woorden ‘van binnen naar buiten’ steeds vaker naar voren. Soms spreek ik ze hardop uit, een andere keren herken ik de boodschap in het moment voor mezelf en is dat voldoende. 

Hoe ik dit zie.

Terugkijkend naar mijn leven, het keerpunt, de missie achter IAMMOZI, de ayahuasca ervaring en zelfs de pandemie dan zie ik dat het een zogenaamde rode draad is. Eentje die ik nu pas vol begin te erkennen. 

We mogen terug naar onszelf. Zelf verantwoordelijkheid nemen over onszelf. Dit klinkt misschien heel klein voor je, haal je je schouders op bij de gedachte en denk je; dat doe ik toch? Is dat ook echt zo? Ben jij je bewust van de impact die je maakt met al jouw keuzes? En dan heb ik het over de impact op jouw leven, dat van de ander en dat van de wereld/ natuur. 

We zijn inmiddels zo gewend om anderen verantwoordelijk te houden voor. We leven in een hiërarchische wereld wat maakt dat we verwachten dat er goed voor ons gezorgd wordt en we zelf geen of weinig invloed hebben. Of je nu kijkt naar schoolsystemen, binnen het gezin, de familie, politiek, het is overal doorgesijpeld.

Kan een ander invloed uitoefenen op jouw leven? 

In mijn optiek ben jij de enige die daar invloed op heeft. Alleen als jij het toestaat kan iemand voor jouw beslissen. Je bent baas over eigen leven. Aan jou de keuze wat je daarmee doet. Laat je dat voor wat het is en leg je je neer bij de huidige situatie of neem je jezelf (eindelijk) serieus en ga je leven vanuit jouw authentieke zelf?

Van binnen naar buiten.

Inzicht in jouw authentieke zelf.

Van nature ben ik vooral gericht naar buiten, observeer en registreer ik vooral wat een ander nodig heeft en het is niet verrassend dat ik daarbij mezelf geregeld uit het oog verlies. Dit zie ik letterlijk terug in mijn Human Design profiel. Daarom is het voor mij belangrijk dat ik me regelmatig terug trek om te voelen wat zich in mezelf afspeelt. De wijsheid zit in mij. Ben je nieuwsgierig hoe jouw Humand Design er uit ziet. Neem contact met me op, ik help je graag op weg.

Begin eens met luisteren naar deze podcast episodes van School of Human Design.

Woorden - IAMMOZI

De woorden die ik mee kreeg.

Ayahuasca reis deel 3. Lees hier deel 1 en deel 2.

Na de bijzondere ervaring op het toilet kost het me geen moeite om me opnieuw mee te laten voeren in de beelden en gevoelens die zich aandienen. Als een mantra krijg ik keer op keer dezelfde woorden mee. Ik voel me rustig en merk dat ik me steeds meer durf over te geven.

Je weet of het voor jou is.

Opeens hoor ik een rustige duidelijke mannenstem aankondigen dat wie wil nu een tweede glaasje tot zich mag nemen. Hij was nog niet eens uitgesproken en ik zat al rechtop. Dit bedoelde ze dus met; je weet of het voor jou is. Hier neemt mijn lichaamswijsheid het moeiteloos over van mijn wikkende en wegende mind. Met dezelfde vastberadenheid nuttig ik het tweede glaasje. 

Terug in de tijd.

Opnieuw zie ik beelden. Zij aan zij met mijn oma beweeg ik me door het water met de energie van dolfijnen, het geeft me een gelukzalig gevoel. Ik zie mezelf gevangen in het donker, er gaat een soort luik boven me open en er schijnt wat licht naar binnen. Ik voel me klein en er komt een enorme vechtlust naar boven, een gevoel wat ik herken in mijn huidige leven. Het duurt even voor ik door me bewust word waar de beelden die zich nu aandienen vandaan komen. Diverse nationaliteiten, levensomstandigheden en gevoelens volgen elkaar op. Later interpreteer ik ze als ervaringen vanuit eerdere levens. 

Van binnen naar buiten.

De hele reis bevat een boodschap die als een rode draad keer op keer herhaald wordt naar me. Diverse keren zie ik mezelf staan op een grote hand die me omhoog tilt in het licht en hoor als een soort affirmatie continue; van binnen naar buiten. Deze woorden gaan gepaard met een duidelijk beeld en ik voel in mijn hele wezen hoe ik mijn energie van binnen naar buiten mag laten stromen. Van daaruit voel ik me verbonden met alles en iedereen om me heen. Iets wat ik weet en vaker heb ervaren maar nooit eerder zo intens.

Na afloop delen.

Opeens voel ik met weemoed dat mijn reis klaar is. Wil dit gevoel liefst niet meer loslaten dus probeer zo lang mogelijk na te genieten op mijn plekje in de ceremonie ruimte. Uiteindelijk sta ik op en loop naar de woonkamer, pak mijn notitieboek en begin te schrijven. Links en rechts spreekt iedereen over zijn/ haar ervaringen, we delen verhalen en voelen een sterke verbinding met elkaar. We eten iets lichts, heerlijk verse fruit en wat soep. Realiseer wanneer ik naar bed ga dat mijn reis ruim 6 uur heeft geduurd.

De volgende morgen ontbijten we gezamenlijk in de woonruimte en delen onze ervaringen, dit is onderdeel van de ceremonie en belangrijk voor de verwerking. Rond één uur rij ik vol verhalen en met een gelukzalig gevoel terug naar huis.

Van woorden naar daden.

Tegenwoordig bemerk ik steeds vaker dat de woorden ‘van binnen naar buiten’  in gesprekken naar boven komen. Soms spreek ik ze hardop uit andere keren herken ik de boodschap in het moment en is dat voldoende. 

Loop ik vast in mijn werkzaamheden, stagneert inspiratie of voeren emoties de boventoon dan weet ik dat ik terug naar binnen mag. Voelen, ervaren en luisteren naar de wijsheid die al in mij zit. En dat mag ik jou ook meegeven. Alle wijsheid zit al in jou, durf op haar te vertrouwen.

Iedereen kan naar binnen gaan, ook jij. Doe dit door de stilte op te zoeken; in de natuur, in een meditatie, in muziek, door te schrijven, tekenen, schilderen of creëren en misschien dient het zich bij jou juist aan als je lekker onder de douche staat of op de wc zit. Voel je dat je een stap verder wilt gaan dan wil ik je adviseren om vooraf grondig onderzoek te doen. Daarnaast verwijs ik nogmaals naar House of oneness van Maria Johanna. Zij is een expert op het gebied van plaatmedicijnen en deelt hier veel informatie over. Momenteel verzorgt zij geen Ayahuasca ceremonies meer.

Ontvang iedere maandag inspirerende woorden.

Iedere maandag deel ik een quote, keer naar binnen en deel de woorden die bij me opborrelen. Vanuit het vertrouwen dat er altijd een boodschap voor jou in zit. Wil je deze ook ontvangen? Meld je via deze link aan.

Wil je persoonlijk met me in gesprek gaan neem contact met me op.
IAMMOZI - mijn reis naar binnen

Ayahuasca, de reis naar binnen.

Ayahuasca reis deel 2. Lees hier deel 1.

We zitten met ruim twintig mensen aan het voeteneinde van het matras waar onze lange reis zo plaats gaat vinden. Ieders persoonlijke intentie is gezet en we krijgen de glaasjes ayahuasca aangereikt. Het startsein voor onze reis naar binnen. 

Ik slik de donkere vloeistof door, ga onder mijn deken liggen en sluit mijn ogen. Wat ben ik aan het doen!?! Schreeuwt een stem in mijn hoofd. Er is geen weg meer terug. Dat het tweede glaasje waar ze het over hadden ga ik later vandaag sowieso af slaan, bjak die smaak. 

Mijn ego gaat met me aan de haal; je bent helemaal alleen tussen allemaal vreemden, ver van huis, wat als er iets mis gaat? Ik maan mezelf tot kalmte, adem in – adem uit, ontspan en geef je over aan wat er komen gaat Monique. Ongemerkt drijf weg ik weg langzaam weg, volledig in overgave.

Gewichtsloos als een wit veertje zie ik mezelf door de wereld zweven. Obstakels en situaties beïnvloeden mijn koers. De vredige droomstaat en gewichtloosheid doen me denken aan het val-moment in een kermisattractie. Wanneer ik voor de eerste keer mijn ogen open voel ik een blijde gelukzaligheid omdat ik mijn oma ontmoet. Met een brede glimlach en gelukkig gevoel kijk ik op en realiseer me dat er tranen over mijn wangen stromen die mijn oren vullen. Bijzonder hoe geluk en verdriet in dit moment samen komen.

Liefdevolle begeleiders in witte kleding.

Gedurende de hele reis zie en ervaar ik de liefdevolle zorg van de begeleiders die bij de ceremonie aanwezig zijn. Er kunnen best heftige processen op gang komen, overweeg je zelf een ayahuasca reis te maken, zorg dan dat je jezelf vooraf goed informeert. Ik heb me destijds laten informeren door Maria Johanna.

Sommige mensen huilen onbedaarlijk, de jongeman naast mij is één van hen. Opnieuw geef ik mij over, sluit mijn ogen en wil naar de relaties in mijn leven kijken met moeder Ayahuasca. Dit is zo’n bijzonder stuk. Ik ontmoet letterlijk de personen en de energie van de relatie voert de boventoon. Heel helder toont moeder Ayahuasca de personen, wat er speelt en ik heb er vrede mee. Terwijl ik dit gevoel ten diepste ervaar, voel ik dat ik weg dwarrel uit die situatie en het aha moment is direct weg. Mijn hoofd probeert zich nog te herinneren welk inzicht ik had terwijl ik alweer de volgende persoon ontmoet. Dit gaat een hele tijd door en laat een fantastisch eenheidsgevoel bij me achter.

Los laten wat me niet meer dient.

De muziek neemt me mee en af en toe open ik mijn ogen. Ben volledig bewust van alles wat er om me heen gebeurt, verderop rechts van me is iemand heftig aan het overgeven en huilt met grote uithalen. Mijn buurman reikt inmiddels met zijn handen naar dingen die mijn ogen niet kunnen zien, zijn gezichtsuitdrukking verwonderend en gelukzalig. Ik ben blij voor hem.

Opeens moet ik naar het toilet en ga rechtop zitten zoals vooraf afgesproken. Een begeleidster komt naar me toe en samen we lopen we richting toilet. Terwijl ik ga zitten verwonderd het me hoe helder van geest ik ben. Ohja, ik kom plassen, op het moment dat ik dit denk giert er een golf omhoog. Vliegensvlug grijp ik naar het prullenbakje, nog net voor mijn lichaam zich samen trekt en ik over geef. Dat zag ik niet aankomen? Ik kijk heel bewust in het bakje en neem afscheid van dat wat mij niet langer dient, zoals ons vooraf geadviseerd is. En daar bleef het bij, ik kleedde me weer aan en we keren samen terug naar de ceremonie.

Terug om mijn matras neem ik mijn omgeving in me op, neem een slok water en geef mij vervolgens weer over aan wat er komen gaat.

Wordt vervolgd.

Mijn reis naar binnen - IAMMOZI

Reis naar binnen.

Ayahuasca reis deel 1.

Mijn reis naar binnen startte voor mij echt na het keerpunt waar ik je over vertelde in een eerder blog. De grond was onder mijn voeten weggeslagen. Ik had mijn leven onbewust volledig gewijd aan mijn relatie met René. Waardoor ik ver van mezelf verwijderd ben geraakt. 

Ik kom uit een gebroken gezin, wat waarschijnlijk een groot verlangen creëerde naar een diepe verbinding met een man. René komt uit christelijke opvoeding waar veelvuldig werd benoemt dat je samen één bent. Tel dat bij elkaar op en je krijgt wat wij hadden. Gelukkig kwamen wij in de maanden na dat keerpunt tot de conclusie dat we hier allebei niet gelukkig van werden. En het graag anders wilden gaan doen.

Je eigen weg gaan.

We besloten in gesprek te gaan met een psycholoog, zij leerde ons deze structuren te herkennen. En stap voor stap maakte ik me los van René. Hier begon mijn ontdekkingstocht om opnieuw te ontdekken waar ik gelukkig van word. Volgde vervolgens beeldende therapie, persoonlijke ontwikkelingstrainingen, maakte een parachute sprong, deed stoute dingen (die ik voorheen niet deed 😏) en leerde meer en meer in mijn eigen schoenen te staan.

Alleen op ontdekkingsreis.

In deze tijd stuitte ik via social media op filmpjes van Maria Johanna. Hierin vertelde ze met veel passie hoe zij Ayahuasca ontdekte en deelde haar eigen ervaringen en die van anderen. ‘Moeder Ayahuasca roept jou, wanneer je er aan toe bent’; was een uitspraak die ze veelvuldig deed. Eind 2016 werd ik geroepen, eigenlijk begreep niet waarom en mijn hoofd vertelde me vele redenen waarom ik dit niet zou moeten doen. Toch was er een onweerstaanbaar verlangen om deze reis te gaan maken. Alleen.

Daarom reisde ik 10 februari bij het krieken van de dag af naar een villa in het oosten van het land. Na een autorit van bijna 2 uur stond ik daar dan, ver van huis en ondanks de goede voorbereiding had ik totaal geen benul van wat er komen zou.

Ik was als eerste aanwezig en ontmoette een Turkse jongeman die de dag daarvoor zijn eerste ceremonie had beleefd en me hier volop over vertelde. Aangezien deze reis heel heftig was geweest en hij hier heel open over was, maakte het indruk op me. Ondertussen druppelde er langzaam maar zeker meer mensen binnen, de één zichtbaar nerveus, de ander stoer en flink. Eigenlijk waren we allemaal nerveus.

We brachten onze spullen naar de slaapkamer waar we na de ceremonie de nacht door zouden brengen, ik installeerde mijn spullen op het onderste van een stapelbed en maakte me klaar voor de ceremonie. Nog één keer naar de wc voor ik de ceremonieruimte binnenga. Het is een mooie ruimte met een fijne sfeer en vele matrassen op de grond. Allemaal voorzien van schoon en fris beddengoed, een flesje water én een prullenbakje voor het overgeven. We waren met ruim twintig personen en de matras die ik uitkoos bleek later die naast de jongeman uit Turkije te zijn.

Mijn intentie voor deze reis.

Wat gespannen zitten we allemaal op het voeteneinde van de matras te wachten op wat komen gaat. Voor ons, te midden van alle matrassen, stond een groot rond zilverkleurig dienblad met kaarsje en glaasjes. We worden geïnstrueerd over wat komen gaat, doen een meditatie en spreken één voor één onze intentie voor de reis hardop uit. Ik wil graag mijn authentieke stem en levensdoel ontdekken. De glaasjes met het donkere goedje worden uitgedeeld met de woorden; “drink het in één keer op, ook al is het niet lekker”. “Halverwege de ceremonie vragen we wie nog een glaasje wilt, vertrouw erop dat moeder Ayahuasca je duidelijk laat weten of je dit wel of niet wilt”.

Ik slik de vloeistof door, ga lekker onder mijn deken liggen en sluit mijn ogen. Wat ben ik aan het doen? Ik kan niet meer terug. Ik hoef zeker geen tweede glaasje, bjak. Mijn ego gaat met me aan de haal. Adem in, adem uit, ontspan en zie wat er komen gaat Monique. Ik drijf weg in ontspanning. Wordt vervolgd.

Blokkades - IAMMOZI

Blokkades voorbij.

Onlangs deelde ik in een blogbericht over het keerpunt in mijn leven. Hiervoor moest ik over een aantal blokkades heen zetten en gaf ik mezelf en een deel van mijn onzekerheden bloot. Interessant om steeds meer aan den lijve te ontdekken hoe ik mezelf klein houden door letterlijk dingen buiten beschouwing te willen houden.

Ontdekkingsreis naar mezelf.

Door zelf op ontdekkingsreis te gaan, mijn intuïtie achterna, vind ik langzaam de weg naar binnen. Dit is een uitdagende weg, terwijl afstemmen op mijn omgeving mijn tweede natuur is.

Samen met Angela, mijn partner in crime, ging ik naar Suzan Broersen. Zij mag zichzelf na een driejarige studie handlijnkundige noemen. Onvoorstelbaar wat een informatie zij uit de lijnen van mijn handen naar boven weet te hengelen.

Een aantal dingen die zij ontdekte zal ik met jullie delen. Ze vertelde me dat ik eigenzinnig ben, doelgericht en fanatiek kan zijn, helende handen bezit en knetter intuïtief ben (haar woorden).

Uiteraard gingen we op veel zaken dieper in, gelukkig worden er geluidsopnames gemaakt die je na afloop ontvangt. Ik heb mijne al twee keer terug geluisterd en blijf me verbazen.

Vastgezet verdriet.

Het was ook emotioneel. Ze ontdekte iets bijzonders, wat heftig en confronterend zou kunnen zijn. Na een aantal vragen kon ze me haarfijn laten zien dat in mijn handen duidelijk zichtbaar is dat ik mij de eerste 21 jaar van mijn leven niet compleet heb gevoeld. Ik heb twee levenslijnen in mijn linkerhand en in mijn rechterhand is hij eerst bijna niet zichtbaar en wordt hij vanaf mijn 21ste duidelijk zichtbaar.

Je vraagt je waarschijnlijk af wat dat betekent. Mijn ouders zijn rond mijn eerste verjaardag gescheiden en tussen mijn 3de en 21ste levensjaar was mijn vader helemaal niet aanwezig was in mijn leven. Hij kwam wel regelmatig ter sprake maar ik had geen beeld van of contact met hem en zijn familie.

Nadat ik contact met mijn oma, zijn moeder kreeg besloot ik haar op mijn 21ste in Beziers Frankrijk op te zoeken. We logeerden een week bij haar. Het was een feest, ik herkende zoveel van mijzelf in haar. Er ging een wereld voor me open. Mijn vader was in de jaren tachtig ook geëmigreerd naar dezelfde regio en ik ontmoette hem ook in diezelfde week, ook hier kon ik niet om de gelijkenis heen.

Het gemis weggeduwd.

Mijn leven lang heb ik mezelf en mijn omgeving het verhaal verteld vanuit mijn ego. Om mezelf en bovenal mijn naasten geen pijn te doen beweerde ik mijn vader en aanverwante familie niet te missen. Want iets wat je niet kent kan je niet missen toch! Dit ego en tevens overlevingsverhaal is een flinke blokkade die zijn sporen in mijn leven achterlaat. Eindelijk durf ik openlijk te zeggen dat ik ze gemist heb, dat geeft verdriet maar tevens lucht.

Door dit gemis geen ruimte te gunnen heb ik lange tijd een groot deel van mezelf ontkent, weggedrukt en als een bal die je onder water probeert te houden. Dat is niet langer nodig.

Ik heb altijd een fijne relatie met mijn moeder gehad en vanaf mijn vierde heb ik een ontzettend goede band met de lieve zorgzame vriend van mijn moeder, hij is als een vader voor me. 

Beetje wiebelig.

De emoties mogen er eindelijk zijn. Er was al vaker tegen me gezegd dat ik mijn emoties meer ruimte mag geven maar ik begreep niet welke. Sinds dit consult ben ik best wiebelig. Op onverwachte momenten komen er allerlei gevoelens opwellen, soms gepaard met tranen. Ik leer me er steeds meer aan over te geven. En heb vertrouwen in dat wat zich aandient.

Ik ben ervan overtuigd dat ik door het aankijken van deze blokkades en ze ruimte te geven, dit een positieve uitwerking heeft in mijn hele familiesysteem.

Dit is geschreven vanuit mijn perspectief en ik heb geen idee hoe de andere betrokkenen deze zelfde situatie hebben beleefd of nog met zich meedragen. Ik neem niemand iets kwalijk, we leven allemaal ons eigen lot en dit is het mijne.

Zijn er verhalen die jij verteld, om jezelf of anderen te beschermen?

Always trust your gut. It knows what your head hasn’t figured out yet

Winkelwagen
Scroll to Top